نمایشگاه هامجید عباسی
21 Jan 2011 - 31 Jan 2011

تنازع بقا و گناه بودن

تکامل تغییر در عین تکثیر است. تغییرات تکاملی به سازگاری منجر می شود و عموماً مبتنی بر یک تغییر از نسلی به نسل دیگر است. داروین و والاس گفته اند انتخاب طبیعی، ساز و کاری است که تکامل سازشی را به پیش می راند . زندگی دشوار است و همه افراد موفق به ادامه ی بقا نمی شوند. از بین همه ی افرادی که بر سر منابع محدود رقابت می کنند تنها آنهایی که بتوانند بهتر از بقیه به این منابع دست پیدا کنند بقا خواهند یافت. گفته می شود که این افراد شایسته ترند ، و تکامل در مجموع شایستگی را به حد اکثر می رساند. داروین معتقد بود که یک قانون کلی‌ که موجب پیشرفت همه جانداران آلی‌ می شود قانون "تکثیر کن، تغییر کن" است که باعث می شود قوی ترین زندگی‌ کند و ضعیف ترین بمیرد. 
انسان امروز انگار هنوز هم در راه تکاملی این چنین است. تکامل در ظاهر حرکتی رو به جلو است؛ حرکتی در زمان و مکان. در جهانی که هر روز شاهد تحولات جدیدی در علم و تکنولوژی هستیم تکامل بیش از پیش وابسته به سازگاری با محیط و نیز همراه با نزاعی بر سر بودن است.
در جهان آثار مجید عباسی فراهانی با میمون ها و انسان هایی مواجهیم که تکثیر شده اند و تغییر کرده اند و دوام آورده اند و اشتراکات بسیاری با هم دارند. هر دو از ابزار تکنولوژیک استفاده می کنند. هر دو قدرتمندند و بر هم نوعانشان اعمال قدرت می کنند. این پدیده ای است که تقریباً همه ی ما آن را می شناسیم یا دست کم با آن آشناییم؛ زندگی، آن هم زندگی در تهران و حرکت برای ادامه ی حیات در این شهر هزار چهره ی هزار تو. موتورسواران مجید عباسی فراهانی که همچون سربازانی گیر افتاده در محاصره ی دشمن، ناگزیر از هر حرکت سریع و پیش بینی ناشده ای، میدان نبرد را در می نوردند، مبارزه می کنند تا بمانند و اگر بتوانند تغییری در نتیجه ایجاد کنند. تغییر اتفاق می افتد اما اگر تکثیر نشود چیزی از آن باقی نخواهد ماند.
رسیدن از نقاشی به طراحی و طراحی با نور، تقابل موضوع با پس زمینه ی خالی و خلأ گونه و نیز پیکرهایی که در لایت باکس ها با خطوط نازک و نورانی نشان داده شده اند، همه و همه حکایتی است از همین زندگی، همان جنگ. همان تنازع بقا که اگر متناسب با انتخاب محیطی نباشد محکوم به نابودی است.


زروان روح بخشان