نمایشگاه هانگار یغماییان
27 Aug 2010 - 07 Sep 2010

 شبنمي از روي برگ               بهنگام افتاد
آن سنجاقك                 پريده بود

عكس همه جا هست. امروزه ما در جهان تصاويري زندگي مي‌كنيم كه عموماً يا عكس‌اند يا برساخته از عكس‌اند. حال آن كه عكس خود تصويري برساخته از جهان است. همان جهاني كه ما در آن مي‌زييم.
در ميان تمام عكس‌هايي كه ما را احاطه كرده‌اند عكس‌هاي طبيعت بنا به دلايل بسيار مورد پسند و توجه بسياري از عكاسان و بينندگان قرار دارند.
در طبيعت هيچ چيز قابل پيش‌بيني نيست و عكاس قادر به جابجايي نور و المان‌هاي موجود در طبيعت نخواهد بود، بلكه به‌واسطه‌ي تجربه و مهارت خود، سعي مي‌كند بهترين نور و تركيب‌بندي را بر اساس شكل و فرم طبيعت انتخاب كند.
عكاسي طبيعت هم مانند اغلب انواع ديگر عكاسي گونه‌اي قضاوت است، اما نه درباره‌ي موضوعات اجتماعي يا موضوعاتي از اين دست، بلكه راجع به مقوله‌هاي زيباشناختي. عكس‌هاي طبيعت چيزهايي را نشان مي‌دهند كه گويي ارزش و شايستگي تأمل زيبايي‌شناسانه را دارند. چنين عكس‌هايي معمولاً درباره‌ي جنبه‌هاي شگفتي آفرين انواع مختلف صورت‌هاي بصري هستند. براي اغلب مردم اين آشناترين نوع "عكاسي هنري" است. عكس‌هاي طبيعت به طور معمول نشان‌دهنده‌ي چيزهايي هستند كه به گونه‌اي چشم‌نواز عكاسي شده‌اند.
نگار يغماييان عكاسي است كه به گونه‌اي شاعرانه تصاويري تقريباً انتزاعي از طبيعت را در برابر ديدگان ما قرار مي‌دهد. نورپردازي دقيق و ايجاد تيرگي و روشني‌هاي حساب شده، گاه موجب خطاي حسي در ادراك بافت و چيستي موضوع مي‌شود. فرم‌هايي كه عموماً به‌واسطه‌ي فضاي خالي و خلأگونه‌ي پس‌زمينه تأثيري زيباشناسانه را بر جاي مي‌گذارند. تركيب‌بندي‌هاي ساده، خلوت و متمركز فضايي آرام و ساكت را براي تأمل ما فراهم مي‌كند.اين عكس‌ها سطوح معني‌داري هستند كه موضوعي در فضا و زماني خاص را در قالبي انتزاعي به نمايش مي‌گذارند. ديدن، ديدن و نگاه كردن، يك لحظه‌ انديشيدن و پس از آن هيچ. به اين اعتبار شايد بتوان اين آثار نگار يغماييان را هايكوهايي در قالب عكس دانست.

                                                                                                       

                                                                                                        زروان روح‌بخشان